Praga 2018 część druga

Praga 2018 część druga naszej relacji z zwiedzania stolicy i zarazem największego miasta Czech, położonego nad Wełtawą. Zapraszamy.

Z życia Świat Gór:

Z jednodniowym opóźnieniem spowodowanym świętem oraz tym, że wzięliśmy wczoraj udział w ciekawej imprezie pn. „Święto Tradycji” w Biedrzychowicach; wrzucamy drugą część relacji z naszej dwudniowej wycieczki do Pragi. Zaczniemy jednak od krótkiego opisu miejscowości w której mieliśmy przyjemność nocować, a później przejdziemy już do samej stolicy Czech.

Rozpoczynamy czerwiec od razu aktywnie, bowiem już w sobotę kolejna wycieczka kursowa, a za tydzień VI edycja Nyskiego Rajdu Trekkingowego „Śladami Księstwa Nyskiego”, będzie się działo, a my w tym dniu będziemy pracować przy obsłudze rajdu. Zapraszamy do udziału.

Tymczasem zapraszamy do czytania naszych relacji, komentowania ich, a także udostępniania. Niech Wasi znajomi również dowiedzą się o naszym blogu Świat Gór. Zapraszamy także na nasz profil na Facebooku oraz na Instagramie.

Relacja:

Kontynuujemy naszą relację z Pragi. Drugiego dnia pobudka wczesnym rankiem, szybkie pakowanie i ruszamy na śniadanie. Równie szybki posiłek bowiem chcemy jeszcze ruszyć na krótki spacer po tej uroczej miejscowości, w której mieliśmy przyjemność nocować. Na rynek udaję się jednak sam i szybko udaje mi się dotrzeć do najważniejszych zabytków, aby zrobić zdjęcia za dnia.

Cesky Brod to miasto w kraju środkowoczeskim. Przed X wiekiem przebiegała tutaj granica oddzielająca plemiona Czechów od Zliczan. Cesky Brod został założony w XII wieku przez biskupa praskiego Jana I. W 1286 r. Stał się miastem. Od tego czasu do początku XIV wieku miasto nosiło nazwę Biskupsky Brod. Do 1918 r. Miasto było częścią austriackiej monarchii.

Do najważniejszych zabytków miejscowości należą barokowy Kościół św. Gotharda, do którego nie udaje się niestety wejść, gotycka dzwonnica, zachowane fragmenty średniowiecznych murów miejskich oraz bardzo ciekawy pomnik Prokopa Wielkiego.

Pomnik Prokopa Wielkiego.

Kolumna

Kościół św. Gotharda.

Gotycka wieża.

Szybkim krokiem wracam do hotelu, gdzie już powoli zbiera się grupa. Kilka minut po godzinie 9:00 jesteśmy już w autobusie i ruszamy na zwiedzanie Pragi. Przed nami ponad 40 km drogi do dzielnicy Pogorzelec, gdzie dziś rozpoczniemy zwiedzanie stolicy Czech.

Na miejsce docieramy o godzinie 10:00, autobus zostawia nas w pobliżu klasztoru na Strachovie, wysiadamy i ruszamy w stronę wspomnianego klasztoru, gdzie o jego historii opowiadać będzie nam Marcin Nowak.

Klasztor norbertanów na Strahowie to zabytkowy klasztor premonstratensów. Założony w 1140 na regule benedyktyńskiej, ufundowany przez księcia Władysława II. Jeszcze w tym samym roku zmieniono go na premonstratensów, których siedzibą pozostaje do dnia dzisiejszego. W roku uroczystego przeniesienia relikwii św. Norberta z Magdeburga, Strahow stał się głównym klasztorem premonstratensów. Obecne założenie klasztorne reprezentuje styl barokowy z 2. połowy XVII w. i należy do najstarszych budowli romańskich w Europie.

Po wysłuchaniu kilku ciekawostek o wspomnianym miejscu dostajemy chwilę przerwy tak aby każdy indywidualnie mógł zwiedzić założenie klasztorne, a po chwili spotykamy się przy przejściu prowadzącym na tarasy widokowe.

Nasi przewodnicy od lewej: Jarek, Marek i Marcin.

Daria i Ola.

Klasztor na Strachovie.

Klasztor na Strachovie.

Schodzimy w stronę tarasów widokowych i tutaj zatrzymujemy się na dłuższą chwilę bowiem panorama z góry na Pragę jest niesamowita. Robimy sobie pamiątkowe zdjęcia i podziwiamy ten wspaniały krajobraz. Z lewej strony widać już Katedrę św. Wita na Hradczanach w stronę, której dziś zmierzamy, a w dole z prawej ta część miasta którą zwiedzaliśmy wczoraj.

Panorama na Pragę.

Katedra św. Wita.

Wieża na wzgórzu Petrin.

Praga 2018.

Kościół św. Mikołaja na Małej Stranie.

Świat Gór w Pradze.

Aż nie chce się opuszczać tego miejsca ze względu na panoramę widokową, czas nas jednak goni a przed nami jeszcze dziś wiele ciekawych miejsc do odwiedzenia. Tak więc czas ruszać w dalszą drogę. Kierujemy się teraz w stronę ulicy Pogorzelec, gdzie również zatrzymujemy się na chwilę by wysłuchać kilka ciekawostek od Marcina.

Następnie ruszamy w stronę Pałacu Czernińskiego przy którym zatrzymujemy się na dłuższą chwilę. Tutaj Marcin opowiada nam o wspomnianym pałacu, a także o znajdującej się naprzeciwko pałacu przepięknej barokowej Lorecie.

Pałac Czerniński to barokowa budowla powstała ponad 350 lat temu, od 1934 roku służy jako siedziba Ministerstwa Spraw Zagranicznych w byłej Czechosłowacji, a obecnie Republiki Czeskiej.

Loreta to kompleks barokowych budynków sakralnych. Kamień węgielny pod budowę położono 3 czerwca 1626. Fundatorem była czeska baronowa Katarzyna z Lobkovic. Centralnym elementem kompleksu jest domek loretański projektu włoskiego architekta Giovanniego Orsi. Domek loretański jest usytuowany na wewnętrznym dziedzińcu otoczonym piętrowymi arkadami. W przebiegu arkad znajduje się skarbiec, kościół Narodzenia Pana oraz liczne kaplice.

Jednym z obiektów należących do skarbu Lorety jest XVII-wieczna, wykonana w Wiedniu monstrancja wysadzana 6222 diamentami. Do atrakcji Lorety należy m.in. carillon, którego autorem jest Claude Fremy. Ze względu na obecność domku loretańskiego Loreta jest popularnym miejscem pielgrzymkowym.

Pałac Czerniński.

Loreta.

Ruszamy dalej i powoli zbliżamy się zamku na Hradczanach, nim jednak tam dotrzemy po drodze zatrzymujemy się przy bardzo ciekawej latarni pochodzącej z 1868 roku o której Marcin przedstawia kilka ciekawostek. Tutaj tylko krótka przerwa i ruszamy dalej by w końcu dotrzeć na Plac Hradczański, a naszym oczom wyłania się Zamek Praski z Katedrą św. Wita.

Zatrzymujemy się na chwile w samym centrum placu, gdzie wysłuchujemy kilku informacji o tym miejscu. Marcin opowiada o najważniejszych obiektach znajdujących się w pobliżu w tym m.in. o pomniku Tomasza Masaryka.

Plac Hradczański to plac znajdujący się w samym sercu Hradczan, w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Praskiego. Jest to główny plac Hradczan, który leży po wschodniej stronie pierwszego dziedzińca, zachodniej bramy i fasady na zachód od Zamku Praskiego. Znajduje się tam taras wiokowy z przepięknym widokiem na Pragę, niedaleko tego miejsca został umieszczony posąg pierwszego czechosłowackiego prezydenta Tomasza Masaryka z okazji 150. rocznicy jego urodzin. W zachodniej części placu jest mały skwer na którym stoi kolumna morowa z posągiem Madonny, wybudowana w 1726 roku przez Brokoffa.

Ruszamy dalej kierujemy w stronę kolejki do bramek przez które będziemy musieli przejść aby dostać się na teren Zamku Hradczańskiego. Sytuacja związana z zamachami w Europie spowodowała, że zostały zwiększone środki bezpieczeństwa.

Kilkanaście minut spędzamy w kolejce, aż w końcu udaje nam się przejść i kierujemy się teraz w stronę pierwszego dziedzińca zamku gdzie będziemy mieli możliwość zobaczyć zmianę warty. Niestety na dziedziniec nie udaje nam się dostać, bowiem również ze względów bezpieczeństwa podczas zmiany turystów tam nie wpuszczają, tak więc pozostaje nam przyglądać się zmianie z oddali z drugiego dziedzińca.

Po zakończonej zmianie dopiero wchodzimy na pierwszy dziedziniec i tutaj wysłuchujemy kilku ciekawostek na temat Zamku Praskiego o których opowiada nam Jarosław Srębacz.

Pierwszy dziedziniec Zamku Praskiego jest jednym z czterech dziedzińców Zamku Praskiego. Ma formę sądu honorowego i stanowi uroczyste zachodnie wejście z placu Hradczany do zamku. Dziedziniec stanowi nie tylko główne wejście dla licznych turystów i odwiedzających zamek, ale także miejsce na uroczyste powitanie oficjalnych wizyt państwowych i gości Prezydenta Republiki Czeskiej z udziałem Straży Zamkowej.

Wspomniana latarnia.

Plac Hradczański.

Zamek Praski.

Pomnik Tomasza Masaryka.

Portal wejściowy.

Orzeł Dolnośląski.

Jarek w akcji.

Daria, Paulina i Marcin.

Po chwili ruszamy dalej wracamy na drugi dziedziniec, gdzie również zatrzymujemy się na chwilę by wysłuchać kolejnych ciekawostek o zamku. Tutaj także robimy sobie pamiątkowe grupowe zdjęcie. Warto w tym miejscu zamieścić więcej informacji o samym zamku.

Zamek Praski to zamek położony w dzielnicy Hradczany, istniejący od najstarszych dziejów Pragi, będący dawną siedzibą królów czeskich. Według księgi rekordów Guinessa jest to największy pod względem zajmowanej powierzchni zamek na świecie.

Pod koniec IX wieku pierwszy historyczny książę przemyślidzki Borzywoj I przeniósł swoją siedzibę z Lewego Hradca na wzgórze nad Wełtawą, gdzie na pagórku zwanym Żiżi od dawien dawna odbywały się zgromadzenia plemienne Czechów i gdzie składano ofiary pogańskim bogom. Borzywoj kazał zbudować tu chrześcijański kościółek pod wezwaniem Marii Panny i otoczyć go rowem. Ustawiono tutaj też kamienny stolec, na którym uroczyście zasiadał każdy nowy książę.

Budowę właściwego zamku rozpoczął najprawdopodobniej syn Borzywoja Spitygniew I. Pierwotny gród nie był większy od dzisiejszego obszaru zamku. Oprócz strony zachodniej był otoczony stromymi stokami, na północy płynął potok. Zamek był otoczony drewnianą palisadą na szańcach, gdzie było kilka wież, z których trzy działały też jako bramy. Między wschodnią i zachodnią bramą prowadziła brukowana droga.

Podczas rządów Wratysława I zbudowano drugi kościół pod wezwaniem św. Jerzego, który do roku 973 pełnił funkcję głównego kościoła pałacu książęcego i całych Czech. Książę Wacław kazał zbudować tu kolejny obiekt religijny, rotundę św. Wita, w której były relikwie świętego. Po założeniu diecezji w roku 973 rotunda uzyskała status katedralny.

Podczas rządów księcia i pierwszego króla czeskiego Wratysława II siedzibą władcy przez krótki czas był Wyszehrad, ale zamek na Hradczanach wciąż się rozwijał. Drewniana fortyfikacja została zastąpiona przez kamienną z trzema bramami. Około roku 1060 z nakazu Spitygniwa II zburzono rotundę św. Wita i w jej miejscu zbudowano bazylikę, poprzedniczkę gotyckiej katedry.

Znacząca rozbudowa zamku nastąpiła za panowania Sobiesława I oraz jego bratanka i następcy Władysława II w połowie XII stulecia. Ich dzieło kontynuował król Przemysł Ottokar II, który był w swoim czasie jednym z najważniejszych władców Europy i rozmach prac budowlanych na zamku odpowiadał tej pozycji.

W 1303 zamek został zniszczony przez pożar. Jego odbudowę rozpoczęto właściwie dopiero pod panowaniem królów czeskich z dynastii Luksemburgów. Gdy w 1333 wrócił z Francji syn podówczas panującego w Czechach Jana Ślepego, Karol, rozpoczął on prace na opustoszałych i zniszczonych Hradczanach.

Zapoczątkowano wówczas budowę dwupiętrowego, okazałego pałacu, która jednak ciągnęła się jeszcze długie lata, a ostateczny kształt zawdzięcza wkładowi wielu władców Czech. Za panowania Karola wzniesiono sporą część pałacu wraz z kaplicą Wszystkich Świętych. Za panowania Wacława IV zakończono budowę głównego skrzydła zamkowego i rozpoczęto stawianie następnej części pałacu.

Jednocześnie, w 1344 roku Karol IV Luksemburski położył ze swoim ojcem Janem i przyjacielem oraz pierwszym arcybiskupem praskim Arnosztem z Pardubic kamień węgielny pod budowę archikatedry św. Wita.

Po śmierci Wacława IV na jakiś czas rozbudowa zamku straciła tempo. Nowi władcy musieli uporać z poważnymi problemami politycznymi, przez Pragę przechodziła zawierucha wojen husyckich – dopiero panujący pod koniec XVI w. Władysław II Jagiellończyk podjął poważne prace. Sprowadzeni przez niego architekci z Benedyktem Rejtem na czele przeprowadzili przebudowę pałacu. Pod kierownictwem Rejta dokonano też rozbudowy pałacu o nowe skrzydło południowo-zachodnie mieszczące tzw. Czeską Kancelarię, w której potem, w roku 1618, doszło do drugiej defenestracji praskiej.

Kolejne zmiany na zamku miały miejsce na przełomie XVI i XVII w., gdy szczególnie związany z Pragą cesarz Rudolf II Habsburg ufundował kolejne skrzydło pałacowe z pięknymi salami. Następne zmiany nastąpiły w czasach cesarzowej Marii Teresy. Przebudowa mająca miejsce w latach 1753–1774 była tym intensywniejsza, iż pewna część zamku zniszczona została pożarem podczas oblężenia Pragi przez Prusaków w 1757.

Trytonki na Zamku Praskim.

Z dziedzińca drugiego ruszamy w dalszą drogę, kierując się teraz w stronę symbolu Pragi czyli Katedry św. Wita czyli najważniejszego kościoła Czech położonej na trzecim dziedzińcu Zamku Praskiego. Niestety w planie nie mamy dokładnego zwiedzania wewnątrz. Zatrzymujemy się na chwilę przed fasadą kościoła, która robi na nas ogromne wrażenie. Tutaj także wysłuchujemy kilku ciekawostek oraz robimy sobie pamiątkowe zdjęcia.

Udaje nam się jednak wejść do środka, jednak bez zwiedzania całości katedry. Ogrom wnętrza robi i tak na nas duże wrażenie, spędzamy wewnątrz kilka chwil po czym wychodzimy na trzeci dziedziniec gdzie wysłuchujemy kolejnych ciekawostek na temat tej budowli.

Katedra Świętych Wita, Wacława i Wojciecha to siedziba arcybiskupów praskich i prymasa czeskiego, główny kościół Pragi. Usytuowany jest na wzgórzu zamkowym Hradczany, jest trzecim kościołem na tym miejscu (po przedromańskiej rotundzie i romańskiej bazylice), stanowi dominantę historycznej i obecnej panoramy stolicy Czech.

Budowana w kilku fazach, w latach 1344–1385 (część wschodnia, wraz z elewacją południową), w latach 1870-1929 roku dokończono całość. Jeden z cenniejszych przykładów architektury dojrzałego gotyku i neogotyku w Europie Środkowej. Wewnątrz zawiera cenne dzieła sztuki rzeźby i malarstwa od XIV do XX w. w tym dzieła Petera Parlera i jego warsztatu (nagrobki Przemyślidów, popiersia czeskich osobistości na tryforium), fragmenty oryginalnych gotyckich fresków.

Sanktuarium świętych patronów czeskich (Wita, Wacława, Wojciecha, Zygmunta oraz Jana Nepomucena). Jest historycznym kościołem grzebalnym i koronacyjnym królów czeskich, ponad tzw. Złotą Bramą (ozdobioną mozaiką ze sceną Sądu Ostatecznego z XIV w.) przechowywane są insygnia koronacyjne królów czeskich, w tym korona św. Wacława.

Katedra św. Wita.

Wnętrze katedry.

Katedra św. Wita.

Złota Brama.

Świat Gór przy Katedrze św. Wita.

Zamek Praski.

Ciekawa figura św. Jana Nepomucena.

Z dziedzińca trzeciego ruszamy w stronę Bazyliki św. Jerzego, przy której zatrzymujemy się na chwilę. Nie wchodzimy jednak do środka a jedynie wysłuchujemy kilku ciekawostek by następnie wyruszyć w dalszą drogę. Zatrzymujemy się przy kolejnej ważnej atrakcji Hradczan czyli Złotej Uliczce, tam również się nie udamy ze względu na brak czasu, a tymczasem będziemy kierować się w stronę wyjścia z zamku praskiego w okolicach czarnej bramy gdzie również znajduje się ciekawy punkt widokowy.

Bazylika św. Jerzego to romański kościół znajdujący się na praskich Hradczanach. Pierwszy kościół w tym miejscu powstał ok. 920 z inicjatywy księcia czeskiego Wratysława I.

Gdy w 973 ustanowiono w Pradze biskupstwo, książę Bolesław II Pobożny zdecydował się na sprowadzenie tutaj sióstr benedyktynek i założenie ich klasztoru właśnie przy kościele św. Jerzego. Klasztor stał się miejscem ważnym dla rodu Przemyślidów. W latach późniejszych przystąpiono do budowy romańskich zabudowań klasztornych, a także do rozbudowy kościoła. Powstała romańska trójnawowa bazylika.

Po 1500 od strony południowej został wybudowany przez Benedykta Rejta renesansowy portal, w którego tympanonie przedstawiona jest scena walki św. Jerzego ze smokiem. Ok. 1670 zbarokizowano całkowicie zachodnią fasadę kościoła. W XVIII w. z kolei powstała kaplica św. Jana Nepomucena. W XIX w. dokonano rekonstrukcji romańskiego wnętrza kościoła.

Złota Uliczka to ulica na terenie praskiego zamku. Dawniej nazywała się ulicą Złotniczą, gdyż była prawdopodobnie siedzibą miejscowych złotników. Powstała między romańskim i późnogotyckim obwarowaniem północnej części zamku. Do zamkowych łuków muru obronnego, wzniesionego ok. 1500 r. przez Benedykta Rejta, dobudowano małe domki. Poddasza domków tworzą chodnik obronny, łączący wieże Białą i Daliborską.

W taki sposób kończymy zwiedzanie Hradczan, a teraz przed nami zejście do dzielnicy Mała Strana na początek w stronę barokowego Pałacu Wallensteina, będącego dziś siedzibą Senatu Republiki Czeskiej. Tuż obok pałacu znajduje się siedziba polskiej ambasady.

Bazylika św. Jerzego.

Katedra św. Wita

Panorama Pragi.

Mała Strana.

Pałac Wallensteina.

Wędrując dalej docieramy na Plac Małostrański znajdujący się w centrum dzielnicy Mała Strana. Tutaj zatrzymujemy się na dłuższą chwilę by wysłuchać kilku ciekawostek na temat słynnego Kościoła św. Mikołaja o których opowiada Marek Więckiewicz, udajemy się także na drugą stronę Placu Małostrańskiego, bowiem cały plac przedzielony jest na pół Kościołem i budynkami.

Kościół św. Mikołaja to zabytkowy kościół w dzielnicy Malá Strana. Pierwotny kościół powstał w tym miejscu jeszcze w XIII w. – był to wówczas kościół farny lokowanego tu miasta Mała Strana. Pod koniec XVI w. zaczęli starać się o jego przejęcie jezuici – starania te zostały uwieńczone sukcesem w 1625. Zakonnicy wykupili sąsiednie domy, budując na ich miejscu kompleks klasztorny.

Stary gotycki kościół istniał jeszcze do 1737, podczas gdy obok pod kierownictwem m.in. Giovanniego Orsiego i Francesco Lurago, ale przede wszystkim architektów z rodu Dientzenhoferów stawiano nową świątynię barokową. Powstał potężny jednonawowy kościół, z bocznymi kaplicami, zwieńczony widoczną z dala potężną kopułą (o średnicy 17 m).

Ostatecznie prace zakończył Anselmo Lurago dopiero w 1755, wtedy też świątynia uzyskała swój wystrój wewnętrzny z imponującymi freskami – w nawie głównej przedstawiającym życie i cuda patrona, a we wnętrzu kopuły – św. Trójcę. Z 1746 pochodzą organy, a dzięki swej akustyce kościół dziś jest częstym miejscem koncertów.

Tutaj można powiedzieć zorganizowane zwiedzanie Pragi dobiega końca bowiem nasi przewodnicy ogłaszają teraz czas wolny, a także wskazują nam którędy trafić na Most Karola tak aby każdy indywidualnie mógł sobie go przejść. Razem z Darią, Pauliną i Marcinem oczywiście ruszamy aby przejść most, na którym znajduje się jedna z najważniejszych figur św. Jana Nepomucena (których w Pradze jest bardzo dużo).

Most Karola to most na Wełtawie łączący dzielnice Mala Strana i Stare Mesto, będący jedną z najsłynniejszych i najczęściej odwiedzanych atrakcji turystycznych miasta. Most ma prawie 516 m długości i ok. 9,50 m szerokości. Jego 17 łęków spoczywa na 15 filarach. Jest to najstarszy zachowany most kamienny świata o tej rozpiętości przęseł.

Początkowo nazywano go Kamiennym lub Praskim Mostem. Nazwa Most Karola przyjęła się dopiero od mniej więcej 1870 roku. Do 1741 roku był jedynym mostem na Wełtawie w mieście. Most jest obecnie otwarty tylko dla ruchu pieszego.

Budowę mostu rozpoczęto w 1357 r. za panowania cesarza Karola IV. Stanął on na miejscu wcześniejszego mostu z XII w., zniszczonego przez powódź w 1342. Poprzedni most, romański, nosił nazwę „mostu Judyty” na cześć drugiej żony księcia czeskiego Władysława II i przebiegał na północ od miejsca, w którym znajduje się Most Karola. Posiadał wieże na obu końcach, z których małostrańska, choć przebudowana, istnieje do dziś.

Budowę zlecono 28-letniemu wówczas Peterowi Parlerowi. Dla wzmocnienia konstrukcji do zaprawy dodano białka jajek. W okresie baroku most ozdobiono 30 posągami świętych, dziełami m.in. Matthiasa Bernarda Brauna i rodziny Brokoff. W 1787 ustawiono tu także posąg cesarza Józefa II. Na jednej z balustrad umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą św. Janowi Nepomucenowi – 20 marca 1393 w tym miejscu według tradycji wrzucono go z rozkazu króla Wacława IV do Wełtawy.

Spokojnie przechodzimy sobie most i udajemy się w stronę rynku starego miasta do jakiejś restauracji na obiad, na który oczywiście chłopaki wybierają ser smażony, a dziewczyny filecik z kurczaka. Po obiadku udajemy się jeszcze do informacji turystycznej bo materiały o Pradze oraz do sklepików na zakupy jakiś pamiątek.

Kościół św. Mikołaja.

Marek w akcji.

Kościół św. Mikołaja.

Mała Strana.

Św. Jan Nepomucen.

Strącenie do Wełtawy św. Jana.

Przedstawienie św. Jana.

Hradczany.

Most Karola.

Naszą przerwę kończymy przy wejściu na Most Karola gdzie wyznaczono punkt zbiórki dla naszej grupy. Stąd właśnie udamy się na stację metra którym przejedziemy na Plac Wacława, a dalej pieszo udamy się na dworzec skąd odbierze nas nasz autobus.

Na tym jednak nie koniec zwiedzania Pragi, bowiem nasi przewodnicy przewidzieli jeszcze na zakończenie jedną atrakcję, a mianowicie udamy się teraz w stronę wzgórza Vitkow gdzie stoi słynny konny pomnik Jana Zizki.

Szybko docieramy pod wzgórze. Autobus wysadza nas na przystanku i ruszamy w górę spokojnym spacerkiem w stronę pomnika Zizki. Warto w tym miejscu zamieścić kilka informacji na temat rozegranej tutaj w czasie wojen husyckich bitwy, którą upamiętnia wspomniany pomnik.

Bitwa o Witkową Górę to starcie, które miało miejsce 14 lipca 1420 podczas I krucjaty w okresie wojen husyckich. Bitwa stoczona została przez oblegające Pragę wojsko króla niemieckiego Zygmunta Luksemburskiego z armią husycką dowodzoną przez Jana Zizkę.

Miejscem bitwy była Witkowa Góra, leżąca w tamtych czasach w pobliżu stolicy Czech, a walki toczyły się w znacznej mierze na terenie winnicy założonej przez ojca Zygmunta Luksemburskiego cesarza rzymskiego Karola IV.

12 czerwca 1420 rozpoczęło się oblężenie Pragi, bronionej przez 9000 żołnierzy. Według kronikarzy oblegająca Pragę armia katolicka liczyła 100–200 tysięcy żołnierzy. Natomiast zdaniem historyków armia ta była mniejsza, ale i tak jej liczebność oceniana na 50–100 tysięcy żołnierzy była niezwykle imponująca jak na owe czasy.

Jednym z najważniejszych punktów była znajdująca się w pobliżu Pragi Witkowa Góra, a znajdujące się na niej fortyfikacje zabezpieczały drogi zaopatrzenia dla obleganych i jednocześnie utrudniały zaopatrzenie armii oblężniczej. Fortyfikacje te zbudowane były z drewna wzmocnionego kamieniem i gliną, a dodatkowym zabezpieczeniem były fosy. Na południowej części wzgórza znajdowała się wieża, północna część natomiast była zabezpieczona dzięki skalistemu stromemu podejściu.

Dla zdobycia Pragi konieczne było opanowanie Witkowej Góry, toteż 13 lipca jazda armii katolickiej przeprawiła się przez Wełtawę i ruszyła do ataku. Następnego dnia, 14 lipca, przybyła z odsieczą husycka armia dowodzona przez Jana Zizkę i uderzyła na armię oblężniczą.

Większość husyckich żołnierzy uzbrojona była w cepy bojowe i broń palną. W międzyczasie Zizka podesłał obrońcom Witkowej Góry pomoc w postaci 50 strzelców. Po ciężkiej walce zwycięstwo odniosły wojska husyckie. Armia katolicka straciła 300 rycerzy i nieznaną ilość innych rodzajów wojsk. Choć pokonana, wciąż była potężna, dlatego nie wycofała się z Czech, a jedynie do Kutnej Hory, gdzie zamierzała kontynuować działania wojenne.

Bitwę o Witkową Górę upamiętniono w latach 1929–1932 wzniesieniem monumentalnego pomnika Jana Zizki.

Panorama z Witkowej Góry jest niesamowita w oddali widać wzgórze Petrin, sam zaś pomnik robi ogromne wrażenie. Robimy sobie tutaj kilka pamiątkowych zdjęć i ruszamy w drogę powrotną do autobusu.

Trytonki na Vitkovie.

Jan Zizka.

Jan Zizka.

Docieramy na przystanek, po chwili podjeżdża po nas autobus, wsiadamy i ruszamy w drogę powrotną do Nysy. W taki właśnie sposób dobiega końca nasz dwudniowy pobyt w Pradze. Wycieczka na pewno zaliczona do udanych, pogoda nam sprzyjała dzięki czemu udało nam się zrealizować nasz program wycieczki w nadmiarze – bowiem Vitkova początkowo nie było w planie.

Polecamy wszystkim wybrać się do stolicy Czech, bowiem urzeka ona swym pięknem, licznymi zabytkami oraz niesamowitą historią. Kto raz zobaczy Pragę ten na pewno będzie do niej powracał, a my też już myślimy kiedy znów odwiedzimy stolicę Czech.

Adrian Kołodziej
About Adrian Kołodziej 206 Articles
Nazywam się Adrian, od urodzenia związany jestem z Nysą (woj. Opolskie). Swoją górską przygodę rozpocząłem w 2007 roku, kiedy to pierwszy raz wybrałem się na wycieczkę górską w Tatry. Od tamtej pory góry to moja życiowa pasja, którą postanowiłem rozwinąć w 2013 roku tworząc blog: Świat Gór – Czyli blog o górach. Od 2015 roku natomiast moim górskim wyprawom towarzysz moja narzeczona Daria, dużo pomagając mi. Dlatego też stał się naszą wspólną stroną internetową. Zapraszam serdecznie do częstszego odwiedzania naszego bloga.

2 kometarzy on Praga 2018 część druga

  1. Niesamowicie dobry przewodnik, co zwiedzić w tym urokliwym mieście. Mimo że mieszkam może niecałe cztery godziny autem od Pragi, to jeszcze jej nie odwiedziłam. Bardzo chcę to zrobić, jest to tak klimatyczne miejsce. Przepiękne zdjęcia, niesamowita architektura, a z Was jest przeurocza para. 🙂 Pozdrawiam bardzo serdecznie. 🙂

Zostaw odpowiedz

Podaj swoj email.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.